Bugün,
3 Mart 2021.
Kozlu’da,
Tam,
29 yıl önce,
Yani
3 Mart 1992’de,
Türkiye Taşkömürü Kurumu (TTK),
Maden Ocağı’nda,
Grizu patladı.
Yerin altındaki,
Karaelmas’ı,
Yer üzerine çıkararak,
Ülkemizin,
Aydınlanması,
Isınması,
Sanayi bacalarının tütmesi,
Gelişmesi ve ekmek uğruna,
263 madenci şehit oldu.
Ekmek uğruna,
Toprağın sallandığı,
Evlerin titrediği,
Kıyametin koptuğu,
Patlamada,
Yanan kömür değil,
Canlardı.
Şair Orhan Veli Kanık,
“Yüz karası değil, kömür karası
Böyle kazanılır ekmek parası…”
Dizeleriyle,
Kısa ve öz,
Anlatmıştı aslında her şeyi.
Yani,
Ekmek uğruna,
Kefen giymeyi,
Yan yana ölümü.
Kozlulusu,
Kilimlilisi,
Devreklisi,
Alaplılısı,
Ereğlilisi,
Gökçebeylisi,
Çaycumalısı,
Yenicelisi,
İşin özü;
Kıvırcığı,
Laz’ı,
Çerkez’i,
Aynı kaderi paylaşarak,
Birlikte,
Ölüme gittiler.
Tek gayeleri,
Taşkömürü üretip,
Ülkenin kalkınmasını sağlamak,
Ve;
Evlerine ekmek götürmek.
O günleri yaşayan olarak,
Bu satırları yazmak,
Kolay değil.
Gözleri doluyor insanın,
Kelimeler,
Boğazında düğümleniyor,
Patlamanın sesi kulaklarda yankılanıyor.
Hele ki,
Ekmek uğruna,
Şehit madencilerin,
Arkadaşlarının omuzlarında,
Battaniyeye sarılı,
Cansız bedenlerinin ambulanslara taşınmasını görmek,
O kara günü insanın beynine resmen kazıyor.
İşte bugün, o gün.
Mekanınız cennet olsun,
Madencim.
Başın sağ olsun Kozlu’m…
