Zonguldak’ın,
Onca sorunları,
Çözüm bekleyedursun,
Bizim,
Çakallar,
Koltuk,
Peşinde koşsun.
Olacak iş değil.
Memlekette,
Kimin adam,
Kimin çakal,
Kimin şerefsiz,
Kimin adi olduğunu,
Hemen herkes bilir.
Hoş,
Alaplı’dan Devrek’e,
Herkes herkesi bilir,
Ve tanır.
Lafa geldiğinde,
Adaklıktan dem vuranlar,
Yüze gülenler,
Kapalı kapılar ardında,
Kuyu kazıyorlar.
Bu tiplere biz,
“Lafa geldiğinde edebiyatın turşusunu kurarlar,
İş icraata geldiğince içindeki hıyar kadar olamazlar” diyoruz.
Bırakın artık,
o ayakları.
Neymiş,
‘Biz bir ve beraberiz.’
Hadi oradan,
Kendiniz inanmadığınız masalı,
Bize anlatmayın.
Biz biliyoruz,
Kendilerini manşetlere çıkarıp,
Yol arkadaşım dediklerini,
Yerden yere vurdurduklarını.
Halen de devam ediyor,
Bu senaryo.
Çakal;
Çakallığından,
Puşt;
Puştluğundan,
Vazgeçmez,
Vazgeçmiyor.
Baksanıza,
İl başkanı,
Beslemenin eline 50-100 lira harçlık sıkıştırıyor,
İlçe başkanını budatıyor.
O’ndan sonra,
Sokağa çıkıp,
Birlikte pozlar verilip,
‘Biz dava adamıyız,
Sonuna kadar beraberiz’ deniyor.
Bırakın bu işleri artık,
Hasbelkader oturduğunuz koltukların,
Kıymetini iyi bilin,
İt dalaşı yapacağınıza,
Vatana,
Millete hizmet edin.
Allah göstermesin,
O koltuklar altınızdan kaydığında,
Sokakta size selam veren kimse bulamazsınız…